Segmentale massagetherapie

Omstreeks 1900 ontdekte de Engelse neuroloog Dr. H. Head dat er in het menselijke lichaam bij ziekte vaak interactie ontstaat tussen de inwendige organen en specifieke huidzones die kenmerkend zijn voor het betreffende orgaan. Bij afwijkingen aan een orgaan bleek dat er ook vaak afwijkingen in de huid ontstaan. Deze huidzones worden nu de zones van Head genoemd. Zo is er door de Engelse arts Dr. J. Mackenzie ook een relatie aangetoond tussen de inwendige organen en bepaalde spieren en beenvliesgedeeltes. In Duitsland is uitgebreid onderzoek naar deze verschijnselen gedaan door Prof. Dr. K. Hansen en Dr. H. Schliack.
Het blijkt dat er in het menselijke lichaam samenhangende structuren bestaan die zijn samengesteld uit een ruggenmergssegment, een ruggenmergszenuw, een inwendig orgaan, één of meer spieren, één of meer botten en een huidzone. Deze samenhangende structuur wordt metameer genoemd. Een kenmerk van een metameer is dat de verschillende onderdelen elkaar kunnen beïnvloeden. De verbindingen tussen de verschillende onderdelen van een metameer worden segmentale relaties genoemd. Een segment is dat deel van het ruggenmerg waar de verbindende ruggenmergszenuw ontspringt. Een voorbeeld van interactie van de verschillende onderdelen van een metameer is het algemeen bekende verschijnsel dat bij hartklachten vaak uitstraling van pijn naar de linkerarm ontstaat.
Storingen in inwendige organen en functies daarvan kunnen zich in de huid manifesteren door overgevoeligheid van de overeenkomende huidzone. Verklevingen en intrekkingen zijn in dit verband ook bekende symptomen. In een spier of spiergroep kan de storing zich uiten door een langdurige contractie, waardoor in die spier soms een pijnlijke plek ontstaat.
Deze symptomen hoeven echter niet altijd te wijzen op een orgaanafwijking. Het zenuwstelsel en het endocriene systeem werken altijd als een samenhangend geheel. Als door spanning of stress in het zenuwstelsel chronische overbelasting ontstaat, kan het functioneren van spieren en organen gestoord worden. Deze worden immers ook aangestuurd door het zenuwstelsel. Door overbelasting is het zenuwstelsel niet meer in staat de juiste keuzes te maken. De oorzaak van het symptoom ligt dan niet in een orgaan of spier maar bijvoorbeeld in een slechte arbeid-rust-verhouding of psychosociale problemen.

Bronvermelding : DBA